Tijdsgeest

Ik verlies me graag in de werelden van filosofie en psychologie. Maar eerlijk? Soms word ik er een beetje moedeloos van. Het voelt alsof alles al een keer bedacht is. De menselijke geest is prachtig en kan ontzettend veel kanten op, maar we blijven menselijk. De patronen die ik herken, die heeft iemand anders allang herkend. Wat ik voel, hebben anderen voor mij ook al gevoeld. Natuurlijk, op andere manieren en in andere tijden, maar toch.

Het geeft me soms het gevoel van: ja, wat doe ik hier eigenlijk? Alles wat ik bedenk, is al bedacht. Alles wat ik doe, is al gedaan. Alles wat ik zeg, is al gezegd.

Ik heb daar een tijd mee geworsteld. Want als alles er al is, wat is dan mijn toegevoegde waarde als mens? Waarom zou ik nog nadenken? Waarom zou ik dingen onderzoeken, interviews afnemen voor mijn werk, of me oprecht interesseren in de mensen om me heen? Waarom creatief proberen te zijn of dingen willen verbeteren als het wiel al duizend keer is uitgevonden?

Het klinkt misschien heel existentieel, maar er zit een verrassend praktische kant aan.

Terwijl ik hierover nadacht, kwam ik uit bij het concept van de tijdsgeest. Onze enige echte toegevoegde waarde als mens is de tijd waarin we leven. De tijd kleurt wat we meemaken. Het is dat unieke perspectief: niet alleen van mij persoonlijk, maar ook van mijn tijdsgenoten.

Dat is precies waar de magie zit. En daarom moet je ook gewoon écht leven. Dingen meemaken.

Als je alleen maar stil gaat zitten nadenken, kom je volgens mij nooit op echt goede dingen. Of je moet zó geniaal zijn dat je vanuit het niets concepten aan elkaar koppelt op een manier waar nog nooit iemand op is gekomen. Maar zelfs dan geloof ik dat het pas écht werkt als je het beleeft.

Echte levenservaringen, dát is wat de boel prikkelt. Dus dat is wat ik doe: de tijd instappen en het meemaken.